In Memoriam

Chandyla Ylona
06-04-2004 / 17-01-2010

Met pijn in mijn hart heb ik zondag 17 januari 2010 afscheid moeten nemen van mijn Ylona.
Ze was voor mij heel bijzonder door haar liefelijke uitstraling en karakter.
Een geweldige moeder voor haar kittens, waar ze intens van genoot. 

Een poes die als je haar tegenkwam even moest knuffelen, want daar kwam je niet onderuit. Ze was heel trouw en had haar vaste patroon van doen per dag.

Ze had nooit problemen met haar gezondheid totdat ze donderdagmorgen
7 januari er bij bleef liggen op de overloop en mij aankeek van. . . . . .
Ik tilde haar op en vernam dat in het laatste gedeelte van haar achterpoten geen kracht meer zat. Ze leek helemaal niet ziek. Een paar verse poepjes waren aan de haren vast gaan zitten. Moest ze nodig? Wat is hier gebeurd. Was ze al op de bak geweest? Vreemd. 

Snel een afspraak gemaakt bij de dierenarts alwaar ze direct moest komen op consult. Ze hebben haar na een 1e onderzoek medicatie gegeven, waar ze later die dag wel van opknapte. Ze had geen verhoging. Ze kreeg weer kracht in de achterpoten, maar de onderzoeken gingen wel verder. Er werden foto's gemaakt van de borstholte, buik en haar rugwervels en ook nog een echo van haar hart, maar de diagnose was later toch, we kunnen niets vinden. Ze is die nacht nog gebleven en de volgende dag is ze met medicijnen weer thuis gekomen. Het vermoeden een neurologisch probleem, maar waar.

Het ging thuis erg goed met Ylona en niets leek haar meer tegen te houden. Plas en ontlasting was prima niets verontrustend.

Zaterdagavond 16 januari lag ze in de bijkeuken te slapen in haar lekker knusse bedje en heb nog overwogen om Ylona mee naar boven te nemen, maar ze keek mij aan van ik lig hier goed.

De volgende morgen al heel vroeg vond ik haar in coma op de gritbak met haar hoofd en voorpoten erbuiten ze had daar een ontlasting gedaan en zo te zien was ze daar klaar mee. Geen sporen van braken of grote pupillen, maar ze was slap. Toen ik haar optilde en tegen haar praatte knipperde ze nog met haar ogen naar mij, maar ze heeft verder geen antwoord meer gegeven. Haar ademhaling was heel langzaam en heb haar direct bij me op de bank in een mandje gelegd en warm ingepakt en daar is ze enige uren later in het bijzijn van mij heel rustig ingeslapen.
Alle poezen hebben op hun eigen manier afscheid van haar genomen.
Maandagavond hebben we haar weggebracht voor een crematie en donderdag de 21e komt ze weer thuis waar ze een mooi plekje krijgt.

Een verschrikkelijk gemis, nog zo jong, in april werd ze 6 jaar, ze was mijn eerste Birmaan, om nooit te vergeten. Ze was zo bijzonder . . . . . . .

Rust zacht, Lony
we zullen je nooit vergeten.